Soms gaat alles goed, en vlot. Dan voel ik dat elk stapje, hoe klein ook, de juiste richting uitgaat. Nu is dat niet zo.

Ik probeer mezelf onder mijn gat te schoppen om vooruit te gaan, maar mijn schoppen komt niet aan. Ik ploeter maar wat in de modder.

Ik heb ideeën, maar ik loop er niet voor warm. De stapjes die ik zet, lijken in kringvorm te lopen.

Soms is dat zo, ik weet het. Ook dan moet je gewoon verder zetten, en voor je het weet merk je dat je wel op een goede weg zit. En als je dan omkijkt, voel je dat je al die tijd al goed bezig was, ook al voelde het niet zo.

Tenminste, dit houd ik mezelf voor, terwijl ik probeer te stappen met rubberlaarzen aan mijn voeten. Ik hoor het soppen van de modder, maar modder kan geen kwaad. En als die opdroogt, kijk ik om en zie ik aan mijn voetstappen welke weg ik aflegde.