Begin maart begon ik aan de geanimeerde kortfilm Coline et Manuel.
Dat is lang en niet lang. Het is lang omdat het een filmpje van zo’n drie minuten is, en omdat het ook nog niet klaar is. Anderzijds: animatie kost tijd, al-tijd.

Ik heb er al van genoten, van het bedenken, het schetsen, het scenario, de ontwikkeling van de personages, het uitwerken van een storyboard, de vele uren tekenen, het bedenken van muziek. Het gaf me vleugels, ik zag het groots en had werkelijk het gevoel iets bijzonders te maken.

Nu zit ik aan de montage, aan de opname van de muziek – de technische berg. En al maak ik er een punt van om alles technisch zo eenvoudig mogelijk te houden, er komt toch wat techniek bij kijken. Niet mijn sterkte, het snoeit in mijn vleugels en het doet me vallen.

En dus kruip ik maar, elke dag een beetje. Ik weet waar ik zou willen uitkomen, ik stel mijn verwachtingen wat bij en strompel verder. Dit hoort erbij, moeilijk is het niet, het enige dat ik moet doen is niet stoppen.