Het slaat me regelmatig in het gezicht. Dat iedereen lijkt te creëren op het internet. Sterker: het bezorgt me af en toe een identiteitscrisis.
Vroeger was ik dat kindje dat goed kon tekenen, daarna was ik een van de weinige pubers die nog steeds tekende. Toen ik aan de kunstschool studeerde voelde ik me al een hele kunstenaar, want in de ogen van mijn omgeving was ik dat ook.

Met tekenen ben ik nooit gestopt, maar als ik nu mijn sociale media open, voel ik wel dat het moeilijk is om nog op te vallen. Er is zoveel! Natuurlijk, het internet verzamelt het talent van de hele wereld. Wat me pakweg 15 jaar geleden als een geweldige opportuniteit voorkwam voor kunstenaars (eindelijk een laagdrempelig podium), maakt me nu soms moedeloos.

“Als we niet creëren, is er niets”, hoorde ik Hayao Miyazaki in een interview zeggen. Ik vond dat inspirerend. En toch neemt ook dit gevoel toe: Wat heb ik nog toe te voegen? Er is al zoveel.
Soit, alles goed en wel, maar als ik niet meer zou tekenen, weet ik ook niet wat ik wel zou doen. En dus teken ik, elke dag.

Ik probeer me niet aan anderen te meten, en te focussen op mijn eigen evolutie, kleine successen. En ik probeer inspiratie te halen uit de onuitputtelijke koffer die het leven is.

In een volgende project neem ik weer afscheid van mijn moeder. Toen ze me naar het station bracht, wanneer ik naar mijn kot vertrok.