2006, mijn eerste roman Wildgroen verscheen. Hier had ik jaren van gedroomd, hier had ik jaren aan gewerkt. Maar het vond zijn weg niet, mensen konden het niet plaatsen. Ik was toch die van de kinderboeken? Waar in dit dikke boek zaten de plaatjes dan verstopt?
Ik begreep het ergens wel, maar ik wou toen niet als schrijfster van alleen kinderboeken gezien worden.

Iets dergelijks merk ik nu weer. Jarenlang publiceerde ik vooral geïllustreerde gedichten op sociale media, waardoor het hele stopmotion gebeuren momenteel moeilijk te plaatsen blijkt.
Regelmatig zegt iemand me op voorzichtige toon: “Wat ik vooral mooi vind, zijn je gedichten.” Zelf hoor ik daarin: “Stop nu toch eens met die filmpjes, maak gewoon gedichten’.

Maar zo werkt het natuurlijk niet. En dus blijf ik hard zoeken naar een platform voor mijn animaties.
In plaats van alweer een aanpassing van mijn Instagram account, maakte ik een nieuw. Als het wisselen van een jurk.
Hier kan je me vinden (wil je me volgen? 🙂 https://www.instagram.com/papie_ranime/