Ik heb die droom over hoe ik zal zijn als ik heel oud ben.
Mijn handen vol getatoeëerd, in een lichtblauwe jurk zittend aan een vleugelpiano, het haar in een knotje. In die dagen zal ik niets anders meer doen dan ongestoord piano spelen.

In werkelijkheid speel ik niet zo goed piano, maar als ik me voorstel dat ik als oude dame zou tekenen, dan vind ik dat moeilijker. Natuurlijk zullen mijn ogen dan minder goed zijn, en ik zal wellicht ook wat bibberen. Dan lijkt het me meer haalbaar om mijn oude oren te laven aan de reusachtige klankkast van een vleugelpiano.

Ondertussen ben ik heel blij met mijn mooie buffetpiano. Ik speel dagelijks, maar het blijft eenvoudig. Ik schrijf kleine liedjes die zo simpel zijn dat ik ze goed kan spelen. Soms vloeien ze uit mijn buik, soms blader ik eerst wat in schetsboeken.
Het liedje dat ik hier post vloeide enkele jaren geleden uit mijn buik, omdat ik toen kampte met een hinderlijke angststoornis, die me toch ook inspireerde.