Afgelopen week waren we enkele dagen in Brussel. Om het Anima Filmfestival te bezoeken, en omdat ik jarig was (op je 52ste weet je eigenlijk niet veel meer dan op je 25ste – dus kon ik net zo goed 52 worden).

We zagen zes kortfilms van Belgische studenten. Verfrissend om te zien. Hoewel de kwaliteit hoog was, vond ik niet alles even sterk. Maar het was zeer duidelijk dat zoiets heel persoonlijk is, want mijn vriend had andere voorkeuren dan ik. Ik merk dat authenticiteit en maken vanuit een echte drang, zichtbaar is, en ik vind het mooier dan wat dan ook. Ik realiseer me wel dat het niet zo simpel is om als student echt vanuit de buik te creëren, er is tijdsdruk en vaak ook een opdracht.

Dan zagen we ook de langspeelfilm “La mort n’existe pas”. Mijn vriend vond het geweldig en ik begreep er niets van. Hij is wel altijd veel meer geëngageerd geweest dan ik, en daar ging de film wel over. Ik hield ook niet van de tekenstijl en mijn vriend wel. Zo hard verschillen smaken dus.

Verder zagen we zes kortfilms van Belgische professionals in internationale competitie. Over het algemeen vond ik deze films sterker dan de studentenfilms, en dat lag waarschijnlijk aan de drijfveer van de makers. Het viel op dat professionals meestal met een heel team samenwerken. En het feit dat iemand alleen werkt, wekt bij mij toch meer sympathie (wellicht door die authenticiteit – het kan ook zijn dat ik dat nu nog verkeerd zie omdat ik nog maar weinig vertrouwd ben met teamwork in animatie).

Voor mij sprong de kortfilm Autokar boven alles uit. Hier kan je de trailer bekijken: https://youtu.be/gBBGubPMtd4?si=1VVwJz9yELypPVc0

Morgen ga ik nog eens naar het festival, deze keer samen met zoon Maano. Zijn teaser Abra-Cat-Abra zal dan getoond worden. Die duurt maar 24 seconden, maar is wel steengoed!