Dit weekend was ik bij mijn kinderen om mijn spullen in de kelder op te ruimen. Ik vond er een verhuisdoos vol met publicaties. Teksten allerhande die ooit gepubliceerd werden in literaire of educatieve tijdschriften. Ik voelde geen trots bij het zien ervan, wat ik voelde was eerder iets als schaamte. Over al die rommel die ik veroorzaakt had. En wat moest ik ermee? In mijn tiny house is geen plaats, en ik heb geen auto om het te vervoeren (en ook weer schaamte omdat ik wel een rijbewijs heb, terwijl ik niet durf te rijden).

Ik deed alles bij het oud papier, uiteindelijk zou er niemand gelukkig worden van die doos. En leven gaat lichter zonder volle dozen.
Het deed me wel nadenken. Voor elk van die publicaties heb ik hard gewerkt, ik wou het ook zo graag, maar ik had geen groter plan.
Ik denk dat ik nu oud genoeg ben om dat inzicht te hebben, en jong genoeg om vooralsnog een groter plan uit te werken.

En dus neem ik me voor om te focussen. Om me niet meer (te vaak) te laten afleiden door de snelle voldoening van facebooklikes, maar om te werken aan iets dat groot genoeg is en ver genoeg reikt. Mijn concrete plan ga ik hier niet uitsmeren, maar komende twee jaar zou ik in één richting willen denken. Met af en toe een uitschietertje, zoals dat gaat in het leven.