In de afgelopen maand werd ik twee maal geselecteerd voor een festival. Maar ik kreeg ook een aantal afwijzingen. Ik ben me helemaal bewust van de groeicurve die ik nog te maken heb, daarom vind ik dat ook niet ontmoedigend.
Wat ik altijd aan mijn cursisten zeg, probeer ik zelf toe te passen: Wacht niet tot het perfect is om alvast naar buiten te komen met je werk.

Een van de festivals was zo fantastisch om me feedback te geven en uit te leggen waarom ik niet geselecteerd werd.
De mail begon met een stuk dat me deed zweven:

A deeply personal and intimate piece of filmmaking that thrives on its unique, analog sensibility. The colour palette is particularly effective, creating a soft, cohesive visual world that feels as hand-crafted as the director’s background in illustration suggests. The “simple means” mentioned in the director’s statement have led to some truly creative, unconventional animation techniques that give the film a distinct personality. These idiosyncratic solutions are where the film is at its strongest, offering a refreshing departure from more polished, digital animation.

Wat daarop volgde deed me weer zachtjes neerkomen. Er werd gewezen op het geluid: zowel piano als voice over zijn te dominant. En de afwezigheid van foley is een gemiste kans.
Ik was me ervan bewust dat het geluid nog niet goed is, maar kon er de vinger niet op leggen. Deze feedback vind ik zeer helpend.

Verder werd er ook als tip gegeven om minder stills te gebruiken (beelden die niet bewegen). En ook daar kan ik me in vinden. Zoals ik werk is het ondoenbaar om naar vloeiende beweging te streven, maar minder stilstand zou echt vooruitgang zijn, dus daar gaan we voor.

Tenslotte vond het festival ook dat het verteltempo te traag is. Daar kan ik me dan weer niet in vinden. Misschien hebben ze gelijk, maar zo voel ik het (nog) niet. En omdat het mijn films zijn, beslis ik om daar (voorlopig) , niets aan te veranderen.

Voor mijn raam hangt een nestkastje waarin een pimpelmees haar nestje bouwt. Haar werk is belangrijker dan het mijne, maar ik geniet er evenzeer van.

Ondertussen onderzoek ik beweging en geluid: