Deze week schreef ik een klein liedje, over van alles en niets. Zoek er niet te veel achter, het zijn ideeën, beelden, noten, die in me rondspookten, en die ik met grove steken aan elkaar vastmaakte om er grip op te krijgen.

Sommige liedjes zijn verhalen, zijn gedichten.
Dit lied van Joris Peeters is er zo één. Het voelt dan ook als een eer dat ik er een clip bij mocht maken.
Kijk, luister, en geniet!

Ik maak geen grote doorbraken en plant geen vlaggen op de maan. Maar ik heb geleerd om de blijdschap van kleine overwinningen te voelen. Daarom voel ik me blij.

Gisteren werkte ik een animatie af waarbij ik vertrok van een stukje dat ik ooit schreef. Het gaat om een warme herinnering, die ik probeerde te schilderen zoals ze in me huist.
In deze animatie combineer ik een vertelling met muziek die ik erbij maakte.
Dit multidisciplinaire geeft me het gevoel weer wat dichter te zijn gekomen bij mijn drang om wereldjes te maken.

Het technische deel blijft voor mij altijd het moeilijkste, maar toch ben ik blij met de vorderingen die ik maakte. Ik maakte gebruik van Stopmotion Studio, van Gimp, van Audacity en van Da Vinci Resolve. Toch hoop ik dat het manuele karakter overheersend blijft. Alles is evenwicht (en een beetje doorzetten).

De animatie kan je hier zien:

Fijne druppels op het raam.
23 augustus, maar vandaag begint de herfst.
Ze voelt als wollen dekens dit jaar, een warme tent om in te kruipen.
Om aan projecten te werken, ver weg van de boze wereld. En er alleen uit te komen, gekleed in zacht velours, met mooie laarsjes aan.

Even terug in de tijd. Pas nu mijn kinderen ongeveer deze leeftijd hebben, begin ik mijn moeder te begrijpen.

Het is toch even een omschakeling voor een moeder. Wanneer je niet meer alle problemen van je kinderen kan oplossen met een pleister, een zoen of een appelflap.
Wanneer je ziet dat de moeilijkheden van een mensenleven ook jouw kinderen niet gespaard blijven.
En je zou het willen wegnemen, zelf oplossen of dragen. Maar dan voel je je daar kromgebogen staan, je komt geen stap vooruit. En het helpt geen zier.

Als twintigjarige dacht ik er niet aan, hoe het voor mijn moeder was. Hoe zij mijn slechte examens meedroeg, mijn liefdesverdriet en mijn worsteling om mijn plekje in de wereld te vinden.

Nu probeer ik er inspiratie uit te putten, er te zijn en te faciliteren, maar ook om los te laten. Soms lukt dat, soms niet.

Ik zit in het zachte
de voeten in koffie gedrenkt
alsof ik een koekje was
En buiten zonnestralen
en een heel klein wolkje melk

2006, mijn eerste roman Wildgroen verscheen. Hier had ik jaren van gedroomd, hier had ik jaren aan gewerkt. Maar het vond zijn weg niet, mensen konden het niet plaatsen. Ik was toch die van de kinderboeken? Waar in dit dikke boek zaten de plaatjes dan verstopt?
Ik begreep het ergens wel, maar ik wou toen niet als schrijfster van alleen kinderboeken gezien worden.

Iets dergelijks merk ik nu weer. Jarenlang publiceerde ik vooral geïllustreerde gedichten op sociale media, waardoor het hele stopmotion gebeuren momenteel moeilijk te plaatsen blijkt.
Regelmatig zegt iemand me op voorzichtige toon: “Wat ik vooral mooi vind, zijn je gedichten.” Zelf hoor ik daarin: “Stop nu toch eens met die filmpjes, maak gewoon gedichten’.

Maar zo werkt het natuurlijk niet. En dus blijf ik hard zoeken naar een platform voor mijn animaties.
In plaats van alweer een aanpassing van mijn Instagram account, maakte ik een nieuw. Als het wisselen van een jurk.
Hier kan je me vinden (wil je me volgen? 🙂 https://www.instagram.com/papie_ranime/

Ik wil niet zeuren: zomer is leuk.
De tuin staat vol courgetten en de pompoenen worden dikker. We hadden kersen, frambozen, pruimen, bessen en bramen. En kijk, er hangen nog appels, vijgen, peren en noten.

Mensen zijn op vakantie, er heerst een ander ritme.
De zonen hebben bijna drie maanden vrij, ze proberen zichzelf te vinden en ik kijk gespannen mee.
We trekken lichte kleren aan, en ik kan in de serre douchen.
Zomernachten zijn soms warm.

En plots verlang ik naar de winter, omdat mensen geneigd zijn om te verlangen naar wat er niet is. Naar de tuin die uitrust zonder te vragen om helpende handen. De kachel, en zonder schroom tekenen omdat er buiten toch niets te doen is. En genieten van het warme bed wanneer het huis nog stil en koud is.

Het slaat me regelmatig in het gezicht. Dat iedereen lijkt te creëren op het internet. Sterker: het bezorgt me af en toe een identiteitscrisis.
Vroeger was ik dat kindje dat goed kon tekenen, daarna was ik een van de weinige pubers die nog steeds tekende. Toen ik aan de kunstschool studeerde voelde ik me al een hele kunstenaar, want in de ogen van mijn omgeving was ik dat ook.

Met tekenen ben ik nooit gestopt, maar als ik nu mijn sociale media open, voel ik wel dat het moeilijk is om nog op te vallen. Er is zoveel! Natuurlijk, het internet verzamelt het talent van de hele wereld. Wat me pakweg 15 jaar geleden als een geweldige opportuniteit voorkwam voor kunstenaars (eindelijk een laagdrempelig podium), maakt me nu soms moedeloos.

“Als we niet creëren, is er niets”, hoorde ik Hayao Miyazaki in een interview zeggen. Ik vond dat inspirerend. En toch neemt ook dit gevoel toe: Wat heb ik nog toe te voegen? Er is al zoveel.
Soit, alles goed en wel, maar als ik niet meer zou tekenen, weet ik ook niet wat ik wel zou doen. En dus teken ik, elke dag.

Ik probeer me niet aan anderen te meten, en te focussen op mijn eigen evolutie, kleine successen. En ik probeer inspiratie te halen uit de onuitputtelijke koffer die het leven is.

In een volgende project neem ik weer afscheid van mijn moeder. Toen ze me naar het station bracht, wanneer ik naar mijn kot vertrok.