Ik mocht nog eens een clipje maken bij een mooi lied van Joris J. Peeters. Het was prettig dat ik de tekst op mijn manier mocht interpreteren.
Ook is zoiets een fijne evenwichtsoefening. Het is een clip, je bent je ervan bewust dat er vluchtig naar gekeken wordt. Je wil iets moois geven, maar niet iets waar je een half leven aan werkt. Daarom zocht ik naar technieken die vrij snel zijn. En iets in de kleuren die voor mij bij het lied passen.
Ik ben tevreden over het resultaat. Opnieuw is het niet perfect, ik kan zelfs goed zien waar ik het in een volgend project anders zou aanpakken. Maar dat is voor een volgend project. We stappen voort.
Vaak droom ik daarvan: dagenlang in mijn wereldje kunnen blijven, alleen maar om aan een animatie te werken.
Ik heb geluk, ik hoef niet elke dag de baan op, naar een betaalde job, om dan afgepeigerd thuis te komen. Veel van mijn werk kan ik thuis doen, en daarna heb ik nog energie over.
Toch lukt het niet om me op één ding toe te spitsen. Altijd zijn er correcties, online cursussen, voedsel dat geplukt en verwerkt moet worden, kippen die voer willen en een hond die naar de leiband loenst.
Dus ik verzamel momenten van tekenen en schrijven, en ik kleef de streepjes piano aan elkaar.
Zo maakte ik onlangs een nieuwe clip voor Joris J Peeters (die moet nog verschijnen), en zo maakte ik ook deze animatie.
Vorige week ging ik naar de opendeurdag van Luca School of Arts in Brussel voor een rondleiding aan de richting animatie. Ik ging niet voor mezelf, maar voor mijn zoon, die ook dit pad op wil. Nu ben ik niet het soort lullige moeder die met haar zoon in de klas wil zitten (of: ik probeer geen al te lullige moeder te zijn), maar anders zou ik me onmiddellijk inschrijven. Wat werd ik enthousiast van de uitleg, de getoonde films, het materiaal, de ruimtes,… En wat werd ik me ook weer eens bewust van mijn eigen kleinheid. Maar als het goed is, zal dat nooit veranderen, want hoe je het ook draait of keert: klein zijn we.
Het voelt vreemd om uit deze wereld te stappen waarin ik wekenlang rondliep. Een kromme wereld, met kleuren die vloeken als een ketellapper. Ik hou van krom, en ik hou van ketellappers. Maar nu is het filmpje af, nu laat ik het los.
Het maken van eenvoudige animaties is zo gemakkelijk dat het binnen ieders handbereik ligt. Het maakt dat je in een vlaag van enthousiasme kan beginnen – en zo ook snel weer vastloopt.
Je bewust zijn van een aantal principes waarmee je variatie kan brengen kan een grote hulp zijn. Daarom maakte ik een tijd geleden deze video:
Je kan dus veel meer doen dan figuurtjes verplaatsen als je tot interessante visuele effecten wil komen. Hier onder zet ik het nog eens op een rijtje:
Of je nu tekent, knipt, met klei werkt of digitaal animeert, er ontstaat een verrassingseffect wanneer je vormen voor de ogen van de kijker laat ontstaan. Dat doe je door gedurende het hele proces van maken na elke kleine verandering een nieuwe foto te maken. Wil je het ontstaan van een oog weergeven, dan zal het verloop van je foto’s er ongeveer zo gaan uitzien:
Draaiende bewegingen geven een aparte dynamiek in een filmpje. Als je met losse elementen werkt gaat dat heel vlot: Gewoon draaien
Het verplaatsen van voorwerpen of personages (maar dat is dan ook het meest voor de hand liggende)
Spelen met licht is ook héél leuk! Neem er gewoon een zaklamp bij, of zoek naar effecten met een lightpad
Ook het vergroten of verkleinen van voorwerpen kan voor spanning zorgen (kijk even in het filmpje, vanaf 3’25)
Papier Animé 