Ik mocht nog eens een clipje maken bij een mooi lied van Joris J. Peeters. Het was prettig dat ik de tekst op mijn manier mocht interpreteren.
Ook is zoiets een fijne evenwichtsoefening. Het is een clip, je bent je ervan bewust dat er vluchtig naar gekeken wordt. Je wil iets moois geven, maar niet iets waar je een half leven aan werkt. Daarom zocht ik naar technieken die vrij snel zijn. En iets in de kleuren die voor mij bij het lied passen.
Ik ben tevreden over het resultaat. Opnieuw is het niet perfect, ik kan zelfs goed zien waar ik het in een volgend project anders zou aanpakken. Maar dat is voor een volgend project. We stappen voort.
Vaak droom ik daarvan: dagenlang in mijn wereldje kunnen blijven, alleen maar om aan een animatie te werken.
Ik heb geluk, ik hoef niet elke dag de baan op, naar een betaalde job, om dan afgepeigerd thuis te komen. Veel van mijn werk kan ik thuis doen, en daarna heb ik nog energie over.
Toch lukt het niet om me op één ding toe te spitsen. Altijd zijn er correcties, online cursussen, voedsel dat geplukt en verwerkt moet worden, kippen die voer willen en een hond die naar de leiband loenst.
Dus ik verzamel momenten van tekenen en schrijven, en ik kleef de streepjes piano aan elkaar.
Zo maakte ik onlangs een nieuwe clip voor Joris J Peeters (die moet nog verschijnen), en zo maakte ik ook deze animatie.
Vorige week ging ik naar de opendeurdag van Luca School of Arts in Brussel voor een rondleiding aan de richting animatie. Ik ging niet voor mezelf, maar voor mijn zoon, die ook dit pad op wil. Nu ben ik niet het soort lullige moeder die met haar zoon in de klas wil zitten (of: ik probeer geen al te lullige moeder te zijn), maar anders zou ik me onmiddellijk inschrijven. Wat werd ik enthousiast van de uitleg, de getoonde films, het materiaal, de ruimtes,… En wat werd ik me ook weer eens bewust van mijn eigen kleinheid. Maar als het goed is, zal dat nooit veranderen, want hoe je het ook draait of keert: klein zijn we.
Het is paasvakantie, ik maak vakantiefoto’s. Hier was ik gisteren. Vandaag ga ik er weer naartoe. Hoe zalig is het om eens uit je eigen omgeving te komen. Op vakantie, tijdens het lezen van een boek, of tijdens het maken van een filmpje.
Het voelt vreemd om uit deze wereld te stappen waarin ik wekenlang rondliep. Een kromme wereld, met kleuren die vloeken als een ketellapper. Ik hou van krom, en ik hou van ketellappers. Maar nu is het filmpje af, nu laat ik het los.
Hierbij wil ik graag een blogje besteden aan een van mijn grootste inspiratiebronnen: Lotte Reiniger. Hoewel haar werk al zo’n honderd jaar geleden ontstond, doet het voor mij nog altijd fris en hedendaags aan. En als je dan bedenkt dat al die mooie bewegingen, die zo synchroon lopen met de muziek, niet met behulp van computers gemonteerd werden, dan wordt het moeilijk te vatten.
Lotte Reiniger was is de jaren 20 echt de pionier van de silhouette animatie. Het waren de oude Chinese silhouetten die haar in haar als kind al inspireerden tot het maken van eigen zwarte uitgeknipte figuren. Zij hield ervan om hiermee schimmenspel te spelen voor haar familie. En van hieruit raakte ze dan weer gefascineerd door het grote theater. Zij werd dan ook eerst actrice, maar al gauw hertaalde ze de klassieke stukken die ze speelde, naar haar vertrouwde schimmenspel. Dit was op zich al origineel!
Het oeuvre van Lotte Reiniger is indrukwekkend, bestaande uit tientallen animatiefilms in een, in die tijd, volledig vernieuwende stijl.
Technisch gezien is het maken van een stopmotion animatie heel gemakkelijk: Je neemt je telefoon, download het gratis programma Stopmotion Studio, bekijkt eventueel een youtube tutorial, en je kan beginnen.
Maar waar moet dat filmpje over gaan? Het kan evident lijken om eerst een scenario uit te schrijven, en soms is dat ook de beste optie. Toch is het ook leuk om gewoon via vrije associatie tewerk te gaan.
Daar waar je bij het schrijven van een script of scenario eerst een web zal weven, kan je ook gewoon gaan zoeken naar een draadje. Dat draadje is je beginpunt, en waar je uitkomt, dat zie je dan wel weer. Zo kan je bijvoorbeeld starten met een figuurtje dat je tekent en een achtergrond die je ooit getekend hebt. Je laat je figuurtje een beetje rond bewegen op je achtergrond en vraagt je af wat voor jou een logische volgende stap zal zijn.
Door via vrije associatie te werken zal je misschien tot een absurd filmpje komen, maar dat kan juist heel verfrissend zijn. Kinderen doen alles op die manier, zo komen zij tot liedjes, verhaaltjes, versjes, spelletjes (waarvan ze ter plekke de regels verzinnen),… Hervind het kind in jezelf en probeer het eens uit.
Het blijkt 14 jaar geleden te zijn dat ik mijn eerste eigen animatie maakte. Tijdens een workshop van Wisper vzw leerde ik de stopmotion techniek, en hoe makkelijk dat was, verbaasde me. Zoals ik het toen leerde, verschilde het weinig van tekenen. Met dit verschil dat je tijdens het tekenen een heleboel foto’s moest maken.
In dezelfde periode stond mijn eerste roman te verschijnen, en het leek me een goed idee om een promofilmpje te maken. Het bleek ook een goed idee.
Het maken van eenvoudige animaties is zo gemakkelijk dat het binnen ieders handbereik ligt. Het maakt dat je in een vlaag van enthousiasme kan beginnen – en zo ook snel weer vastloopt.
Je bewust zijn van een aantal principes waarmee je variatie kan brengen kan een grote hulp zijn. Daarom maakte ik een tijd geleden deze video:
Je kan dus veel meer doen dan figuurtjes verplaatsen als je tot interessante visuele effecten wil komen. Hier onder zet ik het nog eens op een rijtje:
Of je nu tekent, knipt, met klei werkt of digitaal animeert, er ontstaat een verrassingseffect wanneer je vormen voor de ogen van de kijker laat ontstaan. Dat doe je door gedurende het hele proces van maken na elke kleine verandering een nieuwe foto te maken. Wil je het ontstaan van een oog weergeven, dan zal het verloop van je foto’s er ongeveer zo gaan uitzien:
Draaiende bewegingen geven een aparte dynamiek in een filmpje. Als je met losse elementen werkt gaat dat heel vlot: Gewoon draaien
Het verplaatsen van voorwerpen of personages (maar dat is dan ook het meest voor de hand liggende)
Spelen met licht is ook héél leuk! Neem er gewoon een zaklamp bij, of zoek naar effecten met een lightpad
Ook het vergroten of verkleinen van voorwerpen kan voor spanning zorgen (kijk even in het filmpje, vanaf 3’25)
Papier Animé 