Papier Animé

Even terug in de tijd. Pas nu mijn kinderen ongeveer deze leeftijd hebben, begin ik mijn moeder te begrijpen.

Het is toch even een omschakeling voor een moeder. Wanneer je niet meer alle problemen van je kinderen kan oplossen met een pleister, een zoen of een appelflap.
Wanneer je ziet dat de moeilijkheden van een mensenleven ook jouw kinderen niet gespaard blijven.
En je zou het willen wegnemen, zelf oplossen of dragen. Maar dan voel je je daar kromgebogen staan, je komt geen stap vooruit. En het helpt geen zier.

Als twintigjarige dacht ik er niet aan, hoe het voor mijn moeder was. Hoe zij mijn slechte examens meedroeg, mijn liefdesverdriet en mijn worsteling om mijn plekje in de wereld te vinden.

Nu probeer ik er inspiratie uit te putten, er te zijn en te faciliteren, maar ook om los te laten. Soms lukt dat, soms niet.

Ik zit in het zachte
de voeten in koffie gedrenkt
alsof ik een koekje was
En buiten zonnestralen
en een heel klein wolkje melk

2006, mijn eerste roman Wildgroen verscheen. Hier had ik jaren van gedroomd, hier had ik jaren aan gewerkt. Maar het vond zijn weg niet, mensen konden het niet plaatsen. Ik was toch die van de kinderboeken? Waar in dit dikke boek zaten de plaatjes dan verstopt?
Ik begreep het ergens wel, maar ik wou toen niet als schrijfster van alleen kinderboeken gezien worden.

Iets dergelijks merk ik nu weer. Jarenlang publiceerde ik vooral geïllustreerde gedichten op sociale media, waardoor het hele stopmotion gebeuren momenteel moeilijk te plaatsen blijkt.
Regelmatig zegt iemand me op voorzichtige toon: “Wat ik vooral mooi vind, zijn je gedichten.” Zelf hoor ik daarin: “Stop nu toch eens met die filmpjes, maak gewoon gedichten’.

Maar zo werkt het natuurlijk niet. En dus blijf ik hard zoeken naar een platform voor mijn animaties.
In plaats van alweer een aanpassing van mijn Instagram account, maakte ik een nieuw. Als het wisselen van een jurk.
Hier kan je me vinden (wil je me volgen? 🙂 https://www.instagram.com/papie_ranime/

Ik wil niet zeuren: zomer is leuk.
De tuin staat vol courgetten en de pompoenen worden dikker. We hadden kersen, frambozen, pruimen, bessen en bramen. En kijk, er hangen nog appels, vijgen, peren en noten.

Mensen zijn op vakantie, er heerst een ander ritme.
De zonen hebben bijna drie maanden vrij, ze proberen zichzelf te vinden en ik kijk gespannen mee.
We trekken lichte kleren aan, en ik kan in de serre douchen.
Zomernachten zijn soms warm.

En plots verlang ik naar de winter, omdat mensen geneigd zijn om te verlangen naar wat er niet is. Naar de tuin die uitrust zonder te vragen om helpende handen. De kachel, en zonder schroom tekenen omdat er buiten toch niets te doen is. En genieten van het warme bed wanneer het huis nog stil en koud is.

Het slaat me regelmatig in het gezicht. Dat iedereen lijkt te creëren op het internet. Sterker: het bezorgt me af en toe een identiteitscrisis.
Vroeger was ik dat kindje dat goed kon tekenen, daarna was ik een van de weinige pubers die nog steeds tekende. Toen ik aan de kunstschool studeerde voelde ik me al een hele kunstenaar, want in de ogen van mijn omgeving was ik dat ook.

Met tekenen ben ik nooit gestopt, maar als ik nu mijn sociale media open, voel ik wel dat het moeilijk is om nog op te vallen. Er is zoveel! Natuurlijk, het internet verzamelt het talent van de hele wereld. Wat me pakweg 15 jaar geleden als een geweldige opportuniteit voorkwam voor kunstenaars (eindelijk een laagdrempelig podium), maakt me nu soms moedeloos.

“Als we niet creëren, is er niets”, hoorde ik Hayao Miyazaki in een interview zeggen. Ik vond dat inspirerend. En toch neemt ook dit gevoel toe: Wat heb ik nog toe te voegen? Er is al zoveel.
Soit, alles goed en wel, maar als ik niet meer zou tekenen, weet ik ook niet wat ik wel zou doen. En dus teken ik, elke dag.

Ik probeer me niet aan anderen te meten, en te focussen op mijn eigen evolutie, kleine successen. En ik probeer inspiratie te halen uit de onuitputtelijke koffer die het leven is.

In een volgende project neem ik weer afscheid van mijn moeder. Toen ze me naar het station bracht, wanneer ik naar mijn kot vertrok.

Een eenvoudig verhaal over een vampier die eigenlijk heel netjes is. Zijn liefde is niet bloeddorstig, maar eerder beheerst. Maar ze leven wel nog lang en gelukkig.

kruipen ze uit de kieren in de vloer, ze trippelen op zachte tenen naar je toe, en ze hopen op een goed gesprek, een compliment of een glas wijn – net als iedereen.

We zien wel dat dagen voorbij gaan en dat er geen teruggrijpen is. We nemen ons voor om opnieuw te leven van herinneringen. We turen in de verte, zoekend naar wat er echt toe doet, zonder onszelf te verspillen.

Maar zijn we ooit meer dan jonge honden, rennend achter een opwaaiend blad?
Soms blijft de wind wel liggen, of lukt het om beschutting te vinden. De warmte van een koffiemok tussen beide handpalmen. Dan fluistert de tafel en luistert het blad.

We zien wel dat de ene dag de andere niet is. En ook: dat een kind soms moet wijken op een vrolijke dag. En dan fluistert de wind, er is kletsende regen, er zijn pratende krekels, en vogels die we hoorden. Maar wij luisteren veelal alleen maar naar woorden.

Coline en Manuel werden voor elkaar geboren. Dat was 51 jaar geleden, en in Herstal. Het geluk werd hen niet gegeven, maar ze leerden om het zelf te maken.

In hun huisje, gelegen naast een drukke weg, delen ze lief en leed. Tot Manuel op een dag een lelijke val maakt.

Gedreven door zuivere liefde, doet Coline er alles aan om Manuel zo snel mogelijk weer aan haar zijde te krijgen.