Papier Animé

Het slaat me regelmatig in het gezicht. Dat iedereen lijkt te creëren op het internet. Sterker: het bezorgt me af en toe een identiteitscrisis.
Vroeger was ik dat kindje dat goed kon tekenen, daarna was ik een van de weinige pubers die nog steeds tekende. Toen ik aan de kunstschool studeerde voelde ik me al een hele kunstenaar, want in de ogen van mijn omgeving was ik dat ook.

Met tekenen ben ik nooit gestopt, maar als ik nu mijn sociale media open, voel ik wel dat het moeilijk is om nog op te vallen. Er is zoveel! Natuurlijk, het internet verzamelt het talent van de hele wereld. Wat me pakweg 15 jaar geleden als een geweldige opportuniteit voorkwam voor kunstenaars (eindelijk een laagdrempelig podium), maakt me nu soms moedeloos.

“Als we niet creëren, is er niets”, hoorde ik Hayao Miyazaki in een interview zeggen. Ik vond dat inspirerend. En toch neemt ook dit gevoel toe: Wat heb ik nog toe te voegen? Er is al zoveel.
Soit, alles goed en wel, maar als ik niet meer zou tekenen, weet ik ook niet wat ik wel zou doen. En dus teken ik, elke dag.

Ik probeer me niet aan anderen te meten, en te focussen op mijn eigen evolutie, kleine successen. En ik probeer inspiratie te halen uit de onuitputtelijke koffer die het leven is.

In een volgende project neem ik weer afscheid van mijn moeder. Toen ze me naar het station bracht, wanneer ik naar mijn kot vertrok.

Een eenvoudig verhaal over een vampier die eigenlijk heel netjes is. Zijn liefde is niet bloeddorstig, maar eerder beheerst. Maar ze leven wel nog lang en gelukkig.

kruipen ze uit de kieren in de vloer, ze trippelen op zachte tenen naar je toe, en ze hopen op een goed gesprek, een compliment of een glas wijn – net als iedereen.

We zien wel dat dagen voorbij gaan en dat er geen teruggrijpen is. We nemen ons voor om opnieuw te leven van herinneringen. We turen in de verte, zoekend naar wat er echt toe doet, zonder onszelf te verspillen.

Maar zijn we ooit meer dan jonge honden, rennend achter een opwaaiend blad?
Soms blijft de wind wel liggen, of lukt het om beschutting te vinden. De warmte van een koffiemok tussen beide handpalmen. Dan fluistert de tafel en luistert het blad.

We zien wel dat de ene dag de andere niet is. En ook: dat een kind soms moet wijken op een vrolijke dag. En dan fluistert de wind, er is kletsende regen, er zijn pratende krekels, en vogels die we hoorden. Maar wij luisteren veelal alleen maar naar woorden.

Coline en Manuel werden voor elkaar geboren. Dat was 51 jaar geleden, en in Herstal. Het geluk werd hen niet gegeven, maar ze leerden om het zelf te maken.

In hun huisje, gelegen naast een drukke weg, delen ze lief en leed. Tot Manuel op een dag een lelijke val maakt.

Gedreven door zuivere liefde, doet Coline er alles aan om Manuel zo snel mogelijk weer aan haar zijde te krijgen.

Begin maart begon ik aan de geanimeerde kortfilm Coline et Manuel.
Dat is lang en niet lang. Het is lang omdat het een filmpje van zo’n drie minuten is, en omdat het ook nog niet klaar is. Anderzijds: animatie kost tijd, al-tijd.

Ik heb er al van genoten, van het bedenken, het schetsen, het scenario, de ontwikkeling van de personages, het uitwerken van een storyboard, de vele uren tekenen, het bedenken van muziek. Het gaf me vleugels, ik zag het groots en had werkelijk het gevoel iets bijzonders te maken.

Nu zit ik aan de montage, aan de opname van de muziek – de technische berg. En al maak ik er een punt van om alles technisch zo eenvoudig mogelijk te houden, er komt toch wat techniek bij kijken. Niet mijn sterkte, het snoeit in mijn vleugels en het doet me vallen.

En dus kruip ik maar, elke dag een beetje. Ik weet waar ik zou willen uitkomen, ik stel mijn verwachtingen wat bij en strompel verder. Dit hoort erbij, moeilijk is het niet, het enige dat ik moet doen is niet stoppen.

Haar blik, die zo ruim kon zijn, vernauwde als we in de kerk zaten.
We zaten altijd op de achterste rij, dicht bij de deur. Mijn moeder had haar angst om opgesloten te zitten verpakt in het zinnetje: ‘Voor als ik naar het toilet moet’. Nooit moest ze naar het toilet, maar ik vond het oké om achteraan te zitten.

In de kerk spraken we weinig, zoals van je verwacht wordt in een kerk. Ik maakte vlechten in mijn sjaal of zocht naar gezichtjes in de gespikkelde tegels.
Als er iemand met hoog BMI binnen kwam, vroeg ze steevast: ‘Is die dikker dan ik?’ Ze vroeg het alleen als iemand overduidelijk dikker was dan zij. Als om alvast te wennen aan het gevoel van zelfvertrouwen.

Vaak keek ik naar haar, met oprechte bewondering. Naar de boogjes die haar wenkbrauwen waren, boven de helderblauwe ogen. Naar haar lange, stevige lichaam. Ze was niet dik of groot of lomp, zoals ze zelf dacht. Ze was sterk en mooi. Dat had ik haar moeten zeggen, al die keren in de kerk.

(Dit is een van de stukjes die ik schreef, zoekend naar de juiste details. Ik denk eraan om een animatiefilm te maken over iemand zoals mijn moeder was. Dus sprokkel ik in de onmetelijke ton met inspiratie die het geheugen is.
En ondertussen werk ik ook verder aan “Coline et Manuel”, een verhaal dat zich afspeelt in een stad die vaag geïnspireerd is op Herstal.)

“Op dinsdag 29 april om 20u vertonen we jullie films in De Cinema in Antwerpen op onze Open Screen kortfilmavond. Adres: Maarschalk Gérardstraat 4, 2000 Antwerpen.”

Dit berichtje viel vandaag in mijn mailbox. Dus volgende dinsdag wordt mijn kortfilm De Nachtwinkel in Antwerpen getoond. Iedereen welkom!!

Fantastisch mooi lied van Jo Huylebroeck. Trots dat ik de clip erbij mocht maken.