Papier Animé

In mijn volgende filmproject wandel ik heen en weer doorheen mijn leven. Ik ga in gesprek met jongere en oudere versies van mezelf, en ik stel vragen.
Op de vraag wanneer ik het meeste veiligheid kon ervaren, volgde dit deeltje:

Na een dag van in spanning wachten kreeg ik dit heerlijke bericht!

En dan nu… verder werken! (Met een hart vol motivatie en dankbaarheid.)

Op 29 april wordt “Lieve dochter” op het grote scherm getoond in De Cinema in Antwerpen, tijdens Breedbeeld Open Screen.

Het is ook exact een jaar geleden dat ik een mail kreeg waarin stond dat mijn kortfim “Nachtwinkel” getoond zou worden in De Cinema.

Eergisteren, ik lag al in bed, legde mijn boek weg om me toch nog even aan mijn telefoon te bezondigen. In mijn mailbox lag het blijmakende nieuws dat mijn film door de jury als winnaar in de categorie animatie was uitgekozen.

Daarna sliep ik niet meer, maar dat is niet erg.

De kinderen van Papageno in Evere zijn echte filmmakers! Het zijn ook goede samenwerkers, en ze barsten van fantasie.
Dat zie je duidelijk aan de filmpjes die zij afgelopen weken maakten.
Hieronder een kleine compilatie:

Supergoed gedaan!

In de afgelopen maand werd ik twee maal geselecteerd voor een festival. Maar ik kreeg ook een aantal afwijzingen. Ik ben me helemaal bewust van de groeicurve die ik nog te maken heb, daarom vind ik dat ook niet ontmoedigend.
Wat ik altijd aan mijn cursisten zeg, probeer ik zelf toe te passen: Wacht niet tot het perfect is om alvast naar buiten te komen met je werk.

Een van de festivals was zo fantastisch om me feedback te geven en uit te leggen waarom ik niet geselecteerd werd.
De mail begon met een stuk dat me deed zweven:

A deeply personal and intimate piece of filmmaking that thrives on its unique, analog sensibility. The colour palette is particularly effective, creating a soft, cohesive visual world that feels as hand-crafted as the director’s background in illustration suggests. The “simple means” mentioned in the director’s statement have led to some truly creative, unconventional animation techniques that give the film a distinct personality. These idiosyncratic solutions are where the film is at its strongest, offering a refreshing departure from more polished, digital animation.

Wat daarop volgde deed me weer zachtjes neerkomen. Er werd gewezen op het geluid: zowel piano als voice over zijn te dominant. En de afwezigheid van foley is een gemiste kans.
Ik was me ervan bewust dat het geluid nog niet goed is, maar kon er de vinger niet op leggen. Deze feedback vind ik zeer helpend.

Verder werd er ook als tip gegeven om minder stills te gebruiken (beelden die niet bewegen). En ook daar kan ik me in vinden. Zoals ik werk is het ondoenbaar om naar vloeiende beweging te streven, maar minder stilstand zou echt vooruitgang zijn, dus daar gaan we voor.

Tenslotte vond het festival ook dat het verteltempo te traag is. Daar kan ik me dan weer niet in vinden. Misschien hebben ze gelijk, maar zo voel ik het (nog) niet. En omdat het mijn films zijn, beslis ik om daar (voorlopig) , niets aan te veranderen.

Voor mijn raam hangt een nestkastje waarin een pimpelmees haar nestje bouwt. Haar werk is belangrijker dan het mijne, maar ik geniet er evenzeer van.

Ondertussen onderzoek ik beweging en geluid:

Gisteren kreeg ik het fijne bericht dat “Lieve dochter” door The Monthly Film Festival geselecteerd werd.

Weer een stapje. En weer leer ik wat bij:

• Soms is er in een groot festival meer plaats voor kleine projecten
• Het is goed om genoeg tijd te maken voor het maken van een trailer
• Een affiche is best horizontaal

En nu gewoon verder aan het werk, elke dag een hapje 🙂

Dit weekend was ik bij mijn kinderen om mijn spullen in de kelder op te ruimen. Ik vond er een verhuisdoos vol met publicaties. Teksten allerhande die ooit gepubliceerd werden in literaire of educatieve tijdschriften. Ik voelde geen trots bij het zien ervan, wat ik voelde was eerder iets als schaamte. Over al die rommel die ik veroorzaakt had. En wat moest ik ermee? In mijn tiny house is geen plaats, en ik heb geen auto om het te vervoeren (en ook weer schaamte omdat ik wel een rijbewijs heb, terwijl ik niet durf te rijden).

Ik deed alles bij het oud papier, uiteindelijk zou er niemand gelukkig worden van die doos. En leven gaat lichter zonder volle dozen.
Het deed me wel nadenken. Voor elk van die publicaties heb ik hard gewerkt, ik wou het ook zo graag, maar ik had geen groter plan.
Ik denk dat ik nu oud genoeg ben om dat inzicht te hebben, en jong genoeg om vooralsnog een groter plan uit te werken.

En dus neem ik me voor om te focussen. Om me niet meer (te vaak) te laten afleiden door de snelle voldoening van facebooklikes, maar om te werken aan iets dat groot genoeg is en ver genoeg reikt. Mijn concrete plan ga ik hier niet uitsmeren, maar komende twee jaar zou ik in één richting willen denken. Met af en toe een uitschietertje, zoals dat gaat in het leven.

Toen we vorige week in Brussel waren voor Anima, filmde ik wat in het rond. Zo kwam ik tot een snelle clip bij een liedje dat ik schreef en opnam.

En ik voel me dankbaar…