Gisteren kreeg ik het fijne nieuws dat mijn kortfilm Coline et Manuel werd geselecteerd voor het Belgium International Filmfestival. Een microbenstapje voor de mensheid, maar voor mij is dit echt motiverend!
Vandaag schijnt te zon, ik heb een thuiswerkdagje. En god, wat ga ik werken 🙂 Veel zin om mijn kleine stemmetje te laten horen.
Dit weekend gingen we naar het Anima Filmfestival. Wat wordt er veel gemaakt! Wat wordt er veel moois gemaakt! Dus: Waarom zou ik dat niet mogen doen?
Enkele dagen geleden werkte ik mijn film af, zo-even gooide ik hem online.
Een kortfilm is geen kind, dit werpen is geen geboorte. Zelf zie ik momenteel vooral de gebreken van wat ik maakte (terwijl mijn zonen alleen maar perfect zijn).
De eerste reacties komen binnen, en dat doet goed, er groeit iets als trots.
Ik heb hier hard aan gewerkt, al weet ik hoe relatief dat is. Ik moest er niet vroeg voor uit mijn bed komen, er was geen druk, ik liep de benen niet uit mijn lijf.
Ik neem me voor om deze keer wat meer aan promotie te doen. Omdat het niet leuk is om iets te maken dat niet bekeken wordt. Sorry dus, als ik soms drammerig wordt (zo ver hoop ik het echter niet te laten komen).
Heel graag toon ik deze film weer in de Cinema in Antwerpen tijdens een Open Screen van Breedbeeld. Ik wil het tonen tijdens de kunstroute, op de Bereklauw. Mocht je iets weten, een klein vriendelijk plekje waar dit kleine project nog in past, laat het me weten: sandrine.lambert@telenet.be
Als je het filmpje nog niet zag, zou ik het heel fijn vinden als je er even tijd voor nam (voel het ook niet als een verplichting, natuurlijk).
PS: Ken je iemand die me in de toekomst (tegen betaling) kan helpen om het geluid te optimaliseren, dan hoor ik dat ook graag.
Wie me op sociale media volgt, ziet af en toe een kort persoonlijk filmpje verschijnen. De bedoeling is om al deze korte filmpjes, die elk een periode uit mijn leven verbeelden, aan elkaar te rijgen tot een… kort filmpje (ik denk dat het zo’n 15 minuten lang wordt).
Het is prettig om zo te werken. Om iets groters te maken, maar daar toch regelmatig mee naar buiten te kunnen komen. Dat maakt het minder eenzaam. Want veel werk is het wel. Het maken van een éénminuut-filmpje kost me drie à vijf weken.
Zelf vind ik het interessant om een “langere” film te maken die modulair is, en op die manier ook ingekort kan worden. Maar al te graag wil ik hem gaan tonen op kunstendagen en evenementen. En zo kan ik het beeld een beetje toespitsen op de gelegenheid.
Even een tussendoortje.
Het is november maar de temperaturen blijven zacht. Toch hadden we al een eerste koude prik. Dat was vorige week, en op een van die avonden zat ik in mijn huisje. Het was pas zes uur, en ik had het gevoel nergens naartoe te kunnen. Dus schreef ik er een liedje over, en de avond erna begon ik aan een filmpje.
De koude prik is over, maar het liedje is er nog:
Hele schriften schrijf ik vol, met ideetjes, anekdotes en herinneringen.
Ik hou ervan om op die manier de dingen nog een keer mee te maken, het recycleren van je leven kan het aanzienlijk verlengen.
Soms liet ik me door die stukjes inspireren om tot kleine geanimeerde vertellingen te komen. Mijn leven is in geen enkel opzicht erg interessant, maar ik probeer juist om met alledaagse dingen te raken.
Graag zou ik nog van die korte stukjes animeren, en die dan aan elkaar rijgen tot een iets groter geheel. Deze week maakte ik een begin van dat geheel. Het is nog niet veel, maar het is een begin.
En dan nog een update over mijn boekje Oona. Ik dacht er ongeveer mee klaar te zijn, maar plots was ik niet meer tevreden. Daarom stop ik het in de diepvries tot het voorjaar, dan timmer ik eraan verder, tot ik er blij van word.
Wat een leuke workshop was me dat deze namiddag! Stopmotion in de Kettekeet in Leuven. Samen et Mieke Lamiroy en An en Anne van de bib. EN met een bende getalenteerde, gedreven kinderen en hun ouders!
Hierbij een compilatie van al de filmpjes. Geniet!
Gisteren was ik klaar. Met mijn boek. Het ligt bij de drukker en nu wacht ik ongeduldig op de proefdruk.
Tussendoor werkte ik ook aan een clipje. Een klein project, iets dat in mijn buik zat en dat eruit moest komen. Helemaal tevreden ben ik niet, maar ik heb grote behoefte om het gewoon te parkeren. Dat doe ik bij deze:
Nu duik ik weer in mijn schetsboeken, in stukjes die ik schreef. En ik zal nieuwe stukjes schrijven en tekeningen maken in de komende weken. Dit is mijn favoriete fase. Tot er weer iets naar me toestapt met de vraag of ik het wil afwerken.
Ik heb die droom over hoe ik zal zijn als ik heel oud ben.
Mijn handen vol getatoeëerd, in een lichtblauwe jurk zittend aan een vleugelpiano, het haar in een knotje. In die dagen zal ik niets anders meer doen dan ongestoord piano spelen.
In werkelijkheid speel ik niet zo goed piano, maar als ik me voorstel dat ik als oude dame zou tekenen, dan vind ik dat moeilijker. Natuurlijk zullen mijn ogen dan minder goed zijn, en ik zal wellicht ook wat bibberen. Dan lijkt het me meer haalbaar om mijn oude oren te laven aan de reusachtige klankkast van een vleugelpiano.
Ondertussen ben ik heel blij met mijn mooie buffetpiano. Ik speel dagelijks, maar het blijft eenvoudig. Ik schrijf kleine liedjes die zo simpel zijn dat ik ze goed kan spelen. Soms vloeien ze uit mijn buik, soms blader ik eerst wat in schetsboeken.
Het liedje dat ik hier post vloeide enkele jaren geleden uit mijn buik, omdat ik toen kampte met een hinderlijke angststoornis, die me toch ook inspireerde.
Sommige liedjes zijn verhalen, zijn gedichten.
Dit lied van Joris Peeters is er zo één. Het voelt dan ook als een eer dat ik er een clip bij mocht maken.
Kijk, luister, en geniet!
Papier Animé 