Ik mocht opnieuw deel uitmaken van een heel mooi geheel!
Kijk gewoon zelf even 🙂
-
Maar jawel, uit mijn wroeten en prutsen kwam toch een kleine animatie. Zoals je misschien in mijn vorige bericht kon lezen, zat ik een beetje vast. Daarom deed ik nu iets snel. Een snelle cover, met een snelle animatie (waarin ik decorstukjes recycleerde).
Geen grote kunst, maar het doet goed om iets af te werken. Een klein stapje maar weer.
-
Soms gaat alles goed, en vlot. Dan voel ik dat elk stapje, hoe klein ook, de juiste richting uitgaat. Nu is dat niet zo.
Ik probeer mezelf onder mijn gat te schoppen om vooruit te gaan, maar mijn schoppen komt niet aan. Ik ploeter maar wat in de modder.
Ik heb ideeën, maar ik loop er niet voor warm. De stapjes die ik zet, lijken in kringvorm te lopen.
Soms is dat zo, ik weet het. Ook dan moet je gewoon verder zetten, en voor je het weet merk je dat je wel op een goede weg zit. En als je dan omkijkt, voel je dat je al die tijd al goed bezig was, ook al voelde het niet zo.
Tenminste, dit houd ik mezelf voor, terwijl ik probeer te stappen met rubberlaarzen aan mijn voeten. Ik hoor het soppen van de modder, maar modder kan geen kwaad. En als die opdroogt, kijk ik om en zie ik aan mijn voetstappen welke weg ik aflegde.
-
Hoewel ik niet meer zo naar publiceren neig, schrijf ik nog veel.
Het is prettig om herinneringen neer te pennen: de kleuterklas, eerste vakanties met mijn lief, diepe droefheid in de tweede moderne c, de piano van mijn tante en de kristallen vaas op haar tafel,…Uit die herinneringen put ik ook inspiratie voor kleine animaties.
Zelf zie ik dit filmpje als weer een stapje vooruit.
Ik probeerde om geluid en beeld meer te laten samenwerken. Ook speelde ik met het vervormen van mijn stem 🙂 En met het vervagen van het beeld met kalkpapier (alles liefst zo analoog mogelijk).Straks kom ik weer tot een favoriet deel van het filmpjes maken: Al mijn tekenwerk verpakken en daarna schetsboeken doorbladeren om ooit neergepende ideeën op te pakken en te overwegen voor een volgend project.
-
Het is zomer, de komkommerplanten hangen zwaar van de komkommers, er zijn zoveel courgetten dat het wel een courgettenepidemie lijkt, en de takken van de appelbomen kreunen onder het gewicht van blozende appeltjes. Alleen de kippen vieren anarchie. Zij kakelen vrolijk en scharrelen vlijtig, maar ze leggen alleen eieren wanneer ze willen en ook waar ze willen, waardoor er al bij al maar zelden eieren op ons menu staan.
Binnenkort organiseren wij een open tuin en expo. We brengen alles in gereedheid, ’s avonds vallen we in slaap als een blok, om dan tot de ochtend ononderbroken, als marmotten, te slapen.
Welkom op de expo!
Meer dan genoeg omhanden dus, maar ik blijf ook animaties maken. Elke dag een beetje, en soms ook meer. Elke dag, no matter what.
Laatst hoorde ik in een interview met Amélie Nothomb dat zij inspiratie vooral toeschrijft aan het nooit stoppen. “Onmiddellijk na het moment waarop ik EINDE op een manuscript schrijf, begin ik aan het volgende,” zei ze. Ik vind dat interessant en geloofwaardig. Ik ben ook wel iemand die gelooft in regelmaat, en al sinds mijn twaalfde heb ik elke dag getekend. Maar om het beëindigen van een tekening niet te vieren met een sessie scrollen op het internet, maar met het begin van een nieuwe tekening, dat was nog niet in me opgekomen. Nu doe ik het wel, en dat voelt wel goed.
Dus zo ontstaat nu ook weer een nieuwe animatie. Niets dat wereldschokkend wil zijn, maar ik hoop gewoon weer enkele passen voorwaarts te maken. En ik geniet ervan, van al dat kleine tekenen. Dat gaat gepaard met het beluisteren van luisterboeken. Momenteel beluister ik “Feest van het begin” van Joke van Leeuwen. En soms wou ik dat ik Joke van Leeuwen was, zodat ik zoiets moois kon maken.
-
Streepje publiciteit voor een cursus die ik ontwikkelde:
https://www.centrumvoorafstandsonderwijs.be/cursus/animatietechnieken/tanimat
Alles wat ik weet en alles wat ik kan bundelde ik in deze cursus. Het is een ideale springplank voor mensen die graag met animatie willen starten, maar er nog niet in thuis zijn. Met een minimum aan middelen kom je tot een mooi resultaat, en van daaruit kan je je eigen stijl gaan ontwikkelen.
Contacteer me gerust met vragen!
-
Klein verhaal over een meisje, en twee andere kinderen die eigenlijk nevenpersonage zijn en een hele klas moeten suggereren, een boze juf die uiteindelijk misschien toch niet zo boos is, en een kat.
Het was weer een leerzaam proces om dit filmpje te maken.
Ik ben tevreden, maar toch niet helemaal, zoals heilzaam is.
Deze keer was het mijn doel om het verhaal meer naar boven te laten komen. Ik voelde aan dat geluiden meer geschikt zouden zijn dan piano muziek. Het is even slikken, want ik hou van piano, maar ik denk toch dat deze geluiden de animatie beter doet uitkomen.Wat denk jij?
-
Ik mocht nog eens een clipje maken bij een mooi lied van Joris J. Peeters.
Het was prettig dat ik de tekst op mijn manier mocht interpreteren.Ook is zoiets een fijne evenwichtsoefening. Het is een clip, je bent je ervan bewust dat er vluchtig naar gekeken wordt. Je wil iets moois geven, maar niet iets waar je een half leven aan werkt.
Daarom zocht ik naar technieken die vrij snel zijn. En iets in de kleuren die voor mij bij het lied passen.Ik ben tevreden over het resultaat. Opnieuw is het niet perfect, ik kan zelfs goed zien waar ik het in een volgend project anders zou aanpakken. Maar dat is voor een volgend project. We stappen voort.
-
Cover en animatie van en bij mijn favoriete liedje van Leonard Cohen
Papier Animé 