Papier Animé

kruipen ze uit de kieren in de vloer, ze trippelen op zachte tenen naar je toe, en ze hopen op een goed gesprek, een compliment of een glas wijn – net als iedereen.

We zien wel dat dagen voorbij gaan en dat er geen teruggrijpen is. We nemen ons voor om opnieuw te leven van herinneringen. We turen in de verte, zoekend naar wat er echt toe doet, zonder onszelf te verspillen.

Maar zijn we ooit meer dan jonge honden, rennend achter een opwaaiend blad?
Soms blijft de wind wel liggen, of lukt het om beschutting te vinden. De warmte van een koffiemok tussen beide handpalmen. Dan fluistert de tafel en luistert het blad.

We zien wel dat de ene dag de andere niet is. En ook: dat een kind soms moet wijken op een vrolijke dag. En dan fluistert de wind, er is kletsende regen, er zijn pratende krekels, en vogels die we hoorden. Maar wij luisteren veelal alleen maar naar woorden.

Coline en Manuel werden voor elkaar geboren. Dat was 51 jaar geleden, en in Herstal. Het geluk werd hen niet gegeven, maar ze leerden om het zelf te maken.

In hun huisje, gelegen naast een drukke weg, delen ze lief en leed. Tot Manuel op een dag een lelijke val maakt.

Gedreven door zuivere liefde, doet Coline er alles aan om Manuel zo snel mogelijk weer aan haar zijde te krijgen.

Begin maart begon ik aan de geanimeerde kortfilm Coline et Manuel.
Dat is lang en niet lang. Het is lang omdat het een filmpje van zo’n drie minuten is, en omdat het ook nog niet klaar is. Anderzijds: animatie kost tijd, al-tijd.

Ik heb er al van genoten, van het bedenken, het schetsen, het scenario, de ontwikkeling van de personages, het uitwerken van een storyboard, de vele uren tekenen, het bedenken van muziek. Het gaf me vleugels, ik zag het groots en had werkelijk het gevoel iets bijzonders te maken.

Nu zit ik aan de montage, aan de opname van de muziek – de technische berg. En al maak ik er een punt van om alles technisch zo eenvoudig mogelijk te houden, er komt toch wat techniek bij kijken. Niet mijn sterkte, het snoeit in mijn vleugels en het doet me vallen.

En dus kruip ik maar, elke dag een beetje. Ik weet waar ik zou willen uitkomen, ik stel mijn verwachtingen wat bij en strompel verder. Dit hoort erbij, moeilijk is het niet, het enige dat ik moet doen is niet stoppen.

Haar blik, die zo ruim kon zijn, vernauwde als we in de kerk zaten.
We zaten altijd op de achterste rij, dicht bij de deur. Mijn moeder had haar angst om opgesloten te zitten verpakt in het zinnetje: ‘Voor als ik naar het toilet moet’. Nooit moest ze naar het toilet, maar ik vond het oké om achteraan te zitten.

In de kerk spraken we weinig, zoals van je verwacht wordt in een kerk. Ik maakte vlechten in mijn sjaal of zocht naar gezichtjes in de gespikkelde tegels.
Als er iemand met hoog BMI binnen kwam, vroeg ze steevast: ‘Is die dikker dan ik?’ Ze vroeg het alleen als iemand overduidelijk dikker was dan zij. Als om alvast te wennen aan het gevoel van zelfvertrouwen.

Vaak keek ik naar haar, met oprechte bewondering. Naar de boogjes die haar wenkbrauwen waren, boven de helderblauwe ogen. Naar haar lange, stevige lichaam. Ze was niet dik of groot of lomp, zoals ze zelf dacht. Ze was sterk en mooi. Dat had ik haar moeten zeggen, al die keren in de kerk.

(Dit is een van de stukjes die ik schreef, zoekend naar de juiste details. Ik denk eraan om een animatiefilm te maken over iemand zoals mijn moeder was. Dus sprokkel ik in de onmetelijke ton met inspiratie die het geheugen is.
En ondertussen werk ik ook verder aan “Coline et Manuel”, een verhaal dat zich afspeelt in een stad die vaag geïnspireerd is op Herstal.)

“Op dinsdag 29 april om 20u vertonen we jullie films in De Cinema in Antwerpen op onze Open Screen kortfilmavond. Adres: Maarschalk Gérardstraat 4, 2000 Antwerpen.”

Dit berichtje viel vandaag in mijn mailbox. Dus volgende dinsdag wordt mijn kortfilm De Nachtwinkel in Antwerpen getoond. Iedereen welkom!!

Fantastisch mooi lied van Jo Huylebroeck. Trots dat ik de clip erbij mocht maken.

De avond brengt eenzaamheid, op zo’n avond gaat de man naar een nachtwinkel.
Verder zoekend naar mijn eigen manier om verhalen te vertellen met papier, verf en piano, maakte ik deze geanimeerde kortfilm.

Zo’n animatiefilm is gekkenwerk, maanden tekenen, schrijven, zoeken, voor een filmpje van nog geen vijf minuten. Toch vind ik het een boeiende zoektocht. Bewegende beelden stralen toch een bepaalde magie uit. Wanneer je dan ook vertrekt vanuit heel eenvoudige materialen (papier, verf, een piano, een tablet en een pc), geeft het nog meer voldoening.

Natuurlijk, met meer gespecialiseerde software, een sterkere pc, meer technologie, kom je verder. Maar naar mijn gevoel is dat eindeloos, je kan blijven kopen om vooruit te gaan. Ik wil proberen om te blijven zoeken om vooruit te gaan. Nee, ik kan geen vloeiende bewegingen maken op de manier waarop ik nu werk, maar misschien hoeft dat ook niet. De vraag is: Wat wil ik vertellen? Hoe geef ik hier uiting aan? Hoe breng ik variatie in mijn platte wereld?

Gisteren werkte ik deze kortfilm af, moeilijk te zeggen hoe lang ik eraan werkte. Enkele maanden, maar zeker niet fulltime. Toch was ik er veel mee bezig.
Vandaag wil ik voldoening voelen, morgen zoek ik verder.

Nog eens een praktische video over stopmotion.
Alles wat je, als beginner, moet weten over camera’s, tripods, belichting en software. In In het Engels, omdat het kadert in een cursus 🙂